"ଯେସନେ ନିର୍ଘାତ ଖସି ପଡ଼ଇ ଆକାଶୁଁ, ତେହ୍ନେ ପୃଥିବୀ କମ୍ପିଲା ବଳଦେବ ଆସୁଁ । ରଥ ଧ୍ୱଜ ପରେ ଥାଇ ହନୁ ଯେ ଡାକିଲେ, "ସମ୍ଭାଳ ହୋ ପାର୍ଥ, କୋପେ ରାମ ବିଜେ କଲେ ।"ଗୋବିନ୍ଦ ଦେଖିଲେ ନନ୍ଦୀଘୋଷ ପରେ ଥାଇ, ହଳ ମୂଷଳ ବୁଲାଇ ରାମ ଛନ୍ତି ଧାଇଁ ।" ଭୀମସେନ ହଳାୟୁଧଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଦେଖି ପଚାରିଲେ, "ଇଏ କାହିଁକି ଏତେ କ୍ରୋଧରେ ଆମ ଉପରକୁ କ୍ଷେପି ଆସୁଛନ୍ତି ?"ମୂଳରୁ ବଳରାମଙ୍କ ଉପରେ ଭୀମଙ୍କର ରାଗ. "ଗଦା ବୁଲାଇଣ କୋପେ କାଳଦଣ୍ଡପାଣି, ଗର୍ଜେ ଭୀମ ଯେହ୍ନେ ସିଂହ ପରାକ୍ରମ ଜାଣି ।"ଭୀମଙ୍କ କୋପ ଦେଖି ସବ୍ୟସାଚୀ ମଧ୍ୟ କ୍ରୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଗଲେ । “ହ୍ୱିଡିମ୍ବା ତନୟ ଘଟୋତ୍କଚ ମହାବଳୀ, ଧାମଇ ଅସୁର ବେଗେ ଶାଳ ଶିଳା ତୋଳି ।” ରଥ ଉପରୁ ଡେଇଁ ପଡିଲେ ବନମାଳୀ ଭୀମସେନକୁ କୋଳ କରି ତାର କ୍ରୋଧ ଶାନ୍ତ କରାଇଲେ । ସମସ୍ତଙ୍କୁ କହିଲେ,"ମୋହର ଶପଥ ତୁମ୍ଭେ ସମରେ ନ ବଢ, ଯାନ ବାହନ ତେଜିଣ ସର୍ବେ ଶସ୍ତ୍ର ଛାଡ । କୋଟିଏ ସିଂହର ଅଟେ ଯାର ପରାକ୍ରମ, ତାହାଙ୍କର ତୁଲେ ଆମ୍ଭ କିସ ଯେ ସଂଗ୍ରାମ ?ବାସୁଦେବଙ୍କର ବାଣୀକୁ କିଏ ବା ଅମାନ୍ୟ କରିବ ! ସମସ୍ତେ ରଥ ଛାଡିଲେ, ଶସ୍ତ୍ର ଛାଡିଲେ । ବିନମ୍ରତାର ସହିତ ବଳରାମଙ୍କ ପାଦତଳେ ଭୂମିଷ୍ଠ ପ୍ରଣାମ କଲେ । ସ୍ୱୟଂ ହରି ପାଦେ ତାଙ୍କ ହୋଇ ନିଉଛାଳି, ବିନୟ ହୋଇ ପୁଚ୍ଛିଲେ ଦେବ ବନମାଳୀ । "ପ୍ରଭୁ, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ଅଥବା ମୋର କେଉଁ ଅପରାଧ ଦେଖି ଆପଣ ଏତେ କ୍ରୋଧାନ୍ୱିତ, ମୁଁ ଜାଣି ପାରୁନାହିଁ । ଦୟା କରି କୋପ ଶାନ୍ତ କରନ୍ତୁ ଓ ମୋର କିଛି ଦୋଷ ଥିଲେ ଉପଯୁକ୍ତ ଦଣ୍ଡ ଦିଅନ୍ତୁ ।"ବୋଲନ୍ତି ଯେ କାମପାଳ ଶୁଣ ଚକ୍ରଧର, କୌରବଙ୍କ ସଙ୍ଗେ କିମ୍ପା କଲୁ ତୁ ସମର ? ମୋର ପାଦ ଛୁଇଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଥିଲୁ, ସେ କଥା କଣ ଭୁଲିଗଲୁ ? ଆଜି ମୁଁ ତୋର ଏହି କପଟତା ଓ ମିଥ୍ୟାଚାରର ପ୍ରତିଶୋଧ ନେବି । ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ ଆଜି ମୁଁ ନିଜେ ବଧ କରିବି । ଦେଖିବି,ସେମାନଙ୍କୁ ମୋ ହସ୍ତରୁ କିଏ ରକ୍ଷା କରିବ !" ବୃକୋଦର ନିଜର ତାତ୍ସଲ୍ୟ ଜଡିତ ସ୍ମିତହାସ୍ୟ ପ୍ରକାଶ ପାଇଯିବା ଭୟରେ ମୁହଁ ବୁଲାଇନେଲେ । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ବଲରାମଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି ବାକ୍ୟରେ ତୋଷ କରି କହିଲେ, "ଭ୍ରାତା, ଆପଣଙ୍କୁ କେହି ଭୁଲ ସମ୍ବାଦ ଦେଇଛି । ଏପରି କିଛି ଘଟି ନାହିଁ " ବଳରାମ କହିଲେ, “ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ନାଶିଲୁ ତୁହି ମଧୁହାରୀ, ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରତି ଅସ୍ତ୍ର କଲୁ ପାଣ୍ଡବେ ଆବୋରି !" ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କାନରେ ହାତ ଦେଇ କହିଲେ, ଏହା ଆଦୌ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ । ମୁଁ ଅସ୍ତ୍ର ଧରିବା କଥା କିଏ ଦେଖିଛି କହୁ । ଚାଲନ୍ତୁ, ଦ୍ରୋଣ କର୍ଣ୍ଣ ଆଦିଙ୍କୁ ପଚାରି ବୁଝିବା । ଯଦି ମୁଁ ଦୋଷ କରିଥାଏଁ, ତେବେ ଆପଣ ନିଜେ ମୋତେ ହତ୍ୟା କରନ୍ତୁ । ବିଚରା ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଉପରେ କ୍ରୋଧ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ । ବଳରାମ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଦୃଢ଼ତାପୂର୍ଣ ଉକ୍ତିରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇ କୌରବ ସେନାପତିମାନଙ୍କୁ ପଚାରିବାକୁ ଗଲେ ।" ଆହେ ଦ୍ରୋଣ ଭୀଷ୍ମ ସଙ୍ଗେ ଯୁଝିଲେ କି ହରି ?ଦ୍ରୋଣ ବୋଇଲେ ନ ଦେଖି କହିବି କିପରି ? “ କର୍ଣ୍ଣ କହିଲେ,"ମୁଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ହସ୍ତରେ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଖି ନାହିଁ । "କୃପ, ଅଶ୍ଵତ୍ଥାମା, ଶଲ୍ୟ,ଭୂରିଶ୍ରବା ସମସ୍ତେ ନାସ୍ତି କରିବାରୁ ବଳରାମ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନକୁ ପଚାରିଲେ । "ବଳରାମଙ୍କୁ କହଇ ଶ୍ରୀ ମାନଗୋବିନ୍ଦ, ମୁହିଁ ଦେଖିନାହିଁ ହରି କରିବାର ଦ୍ଵନ୍ଦ । ଏ ମହାଭାରତ ଯୁଦ୍ଧେ ମିଥ୍ୟା କେ କହିବ, ଜ୍ଞାନ ଥାଉଁ ନର୍କକୁ ବା କେ ବାଞ୍ଛା କରିବ ? ନା, ଭୀଷ୍ମଙ୍କର ଏହି ଷଡ ଦିବସର ଯୁଦ୍ଧରେ ନାରାୟଣ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିବାର ମୁଁ କେବେ ହେଲେ ଦେଖିନାହିଁ । "ଏଥର ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ପାଳି ବଳଦେବଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନିଳ ଦୃଷ୍ଟି ପଡିଲା ସ୍ୱୟଂ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଉପରେ । ଭୀଷ୍ମ କହିଲେ,"ଅମୋଘ ଶକତି ମୁହିଁ ଆକର୍ଷି ବିନ୍ଧିଲି, କୃଷ୍ଣ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାର ନେତ୍ରେ ନ ଦେଖିଲି । କିନ୍ତୁ, ମୁଁ ବିନ୍ଧିଥିବା ଶକ୍ତି କେବଳ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଭିନ୍ନ ଆଉ କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟର୍ଥ କରାଯାଇ ନ ପାରେ. ତେଣୁ..." ରଙ୍ଗାଧରରେ କ୍ଷୀଣ ହାସ୍ୟରେଖାଟିଏ ଉକୁଟି ଉଠି ମିଳାଇଗଲା. କୃଷ୍ଣ କହିଲେ,"ଅର୍ଜୁନ କି ମୋର ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ ନ କରେ ? ନିଜେ ଦେଖିଛ ସୁଭଦ୍ରା ହରଣ କାଳରେ !"
ମୈୟା ମୋରି ମେଁ ନହିଁ ମାଖନ ଖାୟୋ
"ବନ୍ଧନ ଖୋଲିଦିଅ ମା, ବନ୍ଧନ ଖୋଲି ଦିଅ ମା, ମୁଁ ତ ଖାଇନାହିଁ ସର ଲବଣୀ, ଦେଖା ମା କରୁଛି ଆଁ Ι" ବିଚାରୀ ଯଶୋଦା ! ନାଟୁଆ ନଟବରଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଚାହିଁ ଦେଲେ ତାଙ୍କ ସାରା ହୃଦୟ ମମତାରେ ପୂରି ଉଠୁଥିଲା Ι କିନ୍ତୁ ଶାସନ ତ କରିବାକୁ ପଡିବ ! ବାନ୍ଧି ରଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥାନ୍ତି Ι ସାରା ଜଗତକୁ ଯିଏ ବାନ୍ଧି ରଖିଛି, ତାକୁ ସେ କେତେ ସମୟ ବାନ୍ଧି ରଖି ପାରିବେ ? ତହିଁରେ କଳା ବଦନରେ ସେ ଯେଉଁ ମିଛ କାନ୍ଦଣାର ଅଭିନୟ, ମା ହୋଇ କେତେ ସହିବେ ଯଶୋଦା ? ଭୁଲି ଯାଉଥିଲେ ସବୁ କିଛି Ι ବନ୍ଧନ ଖୋଲି ଦେଉଥିଲେ Ι କୋଳକୁ ଆଣି ଲୁହ ପୋଛି ଦେଉଥିଲେ, ଆଉ କହୁଥିଲେ,"ୟେ ଗୋପ ଗୋପାଳୁଣୀ ସବୁଯାକ ମିଛୁଆ, ମୋ କାହ୍ନୁ କେବେ ମିଛ କହିବ ନାହିଁ Ι” ମିଛ ସତ କହି ଭୁଲାଇବା କିମିଆ କାଳିଆ କାହ୍ଣୁଙ୍କ ଛଡା କିଏ ବେଶୀ ଜାଣେ ? କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରର ମହା ମହା ରଥୀଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆଉ ଥରେ ତାଙ୍କର ସେ ଲୀଳା ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହେଲା Ι. କାଦମ୍ବରୀ ରସ ପାନରେ ସର୍ବଦା ଭୋଳ ହୋଇ ରହୁଥିବା କାମପାଳ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପରେ ମିଥ୍ୟାରେ ଦୋଷାରୋପ କରିଥିବା ଦୋଷରେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ କେଶ ଧରି ହଳ ଉତ୍ତୋଳନ କଲେ Ι "ରୋଷେ ବୁଲାଇ ପିଟନ୍ତେ ନେଇ ବଜ୍ର ହଳ, ଧାଇଁ ଯାଇ ଗୋବିନ୍ଦ ଯେ କଲେ ତାଙ୍କୁ କୋଳ Ι ଆପଣେ ଶ୍ରୀକରେ ହରି ଛଡ଼ାଇଲେ ବାଳ, ଏ ଛାରକୁ କୋପ କର କିମ୍ପା କାମପାଳ ?" ବଳଭଦ୍ରଙ୍କର ଏକ ଦୁର୍ବଳତା ଥିଲା Ι କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମୁଖକୁ ଚାହିଁଦେଲେ ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଅଧା କମିଯାଉଥିଲା Ι ଆଉ ଯଦି ପଦ୍ମଲୋଚନରେ ଟୋପାଏ ଦି ଟୋପା ଢଳଢଳ ହେଲା ତ ଆଉ କିଛି କହିବାର ନାହିଁ Ι ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ପାଷାଣ ଭଳି କ୍ରୋଧ ତରଳି ପାଣି ହୋଇ ଯିବ Ι ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଛାଡି ଦେଇ ସେ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ସନ୍ଧି ପ୍ରସ୍ତାବଟିଏ ଦେଲେ Ι କହିଲେ, "ତୁ ପଞ୍ଚ କଟକେ ଲକ୍ଷ ଯୋଜନେ ନୃପତି, କାହିଁପାଇଁ ସମରରେ ବଳାଉଛୁ ମତି ? ଆସ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ମୁଁ ମିଳାଇଣ ଦେବି, ପଡ଼ା ଦୁଇଖଣ୍ଡ ଦେଇ ପାଣ୍ଡବେ ତୋଷିବି Ι" ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ବଳରାମଙ୍କୁ କହିଲେ,"ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଏଠି ମଧ୍ୟସ୍ଥତା କରିବାକୁ ଡାକି ନ ଥିଲି Ι ଆପଣଙ୍କୁ ନ୍ୟାୟ କରିବାକୁ ଡାକିଥିଲି Ι ତାହା ତ କିଛି ହୋଇପାରିଲା ନାହିଁ Ι ମୋ ଉପରେ ଭରସା କରି ବହୁ ରାଜା ଆସି ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରାଣ ଦେଇ ସାରିଲେଣି Ι ଏତେବେଳେ ସନ୍ଧି ପାଇଁ କହୁଛନ୍ତି ! ଏଡ଼େ ହୀନବୀର୍ଯ୍ୟ ବୋଲି ମଣିଲେ କି ମୋତେ ! ଯୁଦ୍ଧ ମୁଁ କରିବି ପ୍ରାଣ ଥିବା ପରିଯନ୍ତେ Ι" ବଳରାମ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ Ι କହିଲେ, "ତୋର କଳା କୌଶଳ ମୋତେ ଭଲ ଜଣା Ι ତୁ ଏଇମିତି କାମ ସବୁ କରିବୁ Ι ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ମୋତେ ଡାକୁଥିବ Ι ମୁଁ ଆସି ଏଠି ତୋ ସହିତ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ସହିତ କଳି କରିବି Ι ତା ଅପେକ୍ଷା ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧ ଶେଷ ଯାଏଁ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାରେ ପ୍ରୟାଗକୁ ଯାଉଛି Ι” ଏତିକି କହି ବଲରାମ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ Ι
ଅପମାନିତ ଭୀଷ୍ମ ସପ୍ତମ ଦିନ ପ୍ରତିଶୋଧପରାୟଣ ହୋଇ ଘୋର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ Ι ଗଙ୍ଗାପୁତ୍ରଙ୍କ ତୂଣୀରରୁ ସେଦିନ ବହୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ରମାନ ବାହାରି ଶତ୍ରୁ ସୈନ୍ୟଙ୍କୁ ନାଶ କଲା Ι ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ଗାଣ୍ଡୀବ ମଧ୍ୟ ଉପଯୁକ୍ତ ପ୍ରତିଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କରୁଥାଏ କିନ୍ତୁ ବୃଦ୍ଧ ପିତାମହଙ୍କ ଶକ୍ତି ନିକଟରେ ଅର୍ଜୁନ ସେଦିନ ନ୍ୟୁନ ଦେଖାଗଲେ Ι ସେଦିନ ମଧ୍ୟ ଏକ ବିଜୟ କର୍ଣ୍ଣ କୁଠାର ପ୍ରୟୋଗ କରି ଭୀଷ୍ମ ଦଶ ସହସ୍ର ସୈନ୍ୟ ନିହତ କଲେ ଓ କୌରବ ବାହିନୀ ଜୟ ଶଙ୍ଖ ବଜାଇ ବାହୁଡ଼ିଲେ Ι ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଜୟଘୋଷରେ କୌରବ ଶିବିର ନିନାଦିତ ହେଲା ଓ ପାଣ୍ଡବ ପକ୍ଷ ନୈରାଶ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ରାତ୍ରି ଯାପନ କଲେ Ι
କ୍ରମଶଃ...
No comments:
Post a Comment