ଯୁଦ୍ଧର ପଞ୍ଚମ ଦିବସରେ ଭୀଷ୍ମ ଅର୍ଜୁନ, ଦ୍ରୋଣ ଶ୍ୱେତ, ସହଦେବ(ଜରାସନ୍ଧର ପୁତ୍ର)ଅଳଂଭୁଷ, ଏବଂ ଶିଖଣ୍ଡୀ ଅଶ୍ୱତ୍ଥାମା ପରଷ୍ପର ଯୁଦ୍ଧରେ ବ୍ୟାପୃତ ହେଲେ । ଶ୍ୱେତ ଭିନ୍ନ ଆଉ ଯେଉଁ ଯୋଦ୍ଧା ସେଦିନ ନିଜର ପରାକ୍ରମ ଦେଖାଇଲା, ସେ ହେଉଛି ଘଟୋତ୍କଚ । ଆସୁରିକ ଶକ୍ତିଧର ଘଟୋତ୍କଚକୁ ଯିଏ ଯେଉଁ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ ମଧ୍ୟ ତାର ଶରୀରରେ ଭେଦ କରୁ ନ ଥାଏ । ଅସଂଖ୍ୟ କୁରୁ ସୈନ୍ୟଙ୍କୁ ସେ ଅଳ୍ପ ସମୟ ମଧ୍ୟରେ ନିହତ କରିବା ଦେଖି ଦୁଃଶାସନ ତାକୁ ଗଦାଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କଲା । ଘଟୋତ୍କଚ ସେ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ସ୍ଵୀକାର କଲା ଓ ତାର ଗୋଟିଏ ପ୍ରହାରରେ ଦୁଃଶାସନ ମୂର୍ଚ୍ଛିତ ହୋଇ ପଡିଲା । "କ୍ଷଣକେ ଚେତା ପାଇଲା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ବଳା, ସାଷ୍ଟାମ ହୋଇଣ ସେହି ତହୁଁ ପଳାଇଲା ।" ଘଟୋତ୍କଚ କହିଲା, "ପିତାଙ୍କ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଯୋଗୁଁ ତୁ ଆଜି ମୋ ହସ୍ତରୁ ବର୍ତ୍ତିଗଲୁ. ନ ହେଲେ ଏକ୍ଷଣି ତୋର ଇହଲୀଳା ସମ୍ବରଣ କରାଇ ଦେଇ ଥାନ୍ତି ".ଏତକ କହି ସେ ଦୁଃଶାସନ ସାଙ୍ଗରେ ଥିବା ସୈନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଗୋଡ଼ାଇ ଗୋଡ଼ାଇ ମାରିଲା । ଏଣେ ଶ୍ୱେତ ଓ ଗୁରୁ ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମର ପ୍ରବଳରୁ ପ୍ରବଳତର ହେବାରେ ଲାଗିଥାଏ । ଦ୍ରୋଣଙ୍କର ସମସ୍ତ ଶରର ପ୍ରତିଶର ପ୍ରୟୋଗ କରି ଶ୍ୱେତ ନିଜର ବୀରତ୍ୱର ପରାକାଷ୍ଠା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁଥାଏ ସେ ସମୟରେ ଅତିକ୍ରାନ୍ତ ହେବାରେ ଲାଗିଥାଏ, କିନ୍ତୁ ଦ୍ରୋଣ ଶ୍ଵେତକୁ ପରାସ୍ତ କିମ୍ବା ନିହତ କରିବାର କିଛି ଲକ୍ଷଣ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁ ନଥାଏ । ଶେଷରେ ସକଳ ଅସ୍ତ୍ର ଶସ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରବୀଣ ମହାନ୍ ଗୁରୁ ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ଯ୍ୟ ଏକ ସାମାନ୍ୟ ଅଳ୍ପବୟସ୍କ ଯୋଦ୍ଧା ଉପରକୁ ପ୍ରୟୋଗ କଲେ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର । ସମଗ୍ର ସମର ଭୂମି ଚମକି ଉଠିଲା । ଦେବତାମାନେ ସ୍ଵର୍ଗରେ ଥାଇ ଏ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଦ୍ରୋଣଙ୍କୁ ଧିକ୍କାର କରିବାରେ ଲାଗିଲେ । ନନ୍ଦୀଘୋଷ ରଥ ଉପରୁ ନନ୍ଦସୁତ ସାତ୍ୟକିକୁ ସାବଧାନ କରାଇ ଦେଲେ. “ସାବଧାନ ସାତ୍ୟକି, ଦ୍ରୋଣ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କରୁଛନ୍ତି ।" ସାତ୍ୟକି କ୍ଷିପ୍ର ବେଗରେ ରଥକୁ ଉପରକୁ ଉଠାଇ ନେବାରୁ ଶ୍ୱେତ କହିଲା, "ଆପଣ ୟେ କଣ କଲେ ? ପୃଷ୍ଠଭଙ୍ଗ ଦେଇ ପଳାୟନ କରିବାର ଅପମାନ ନେଇ ବଞ୍ଚିବା ଅପେକ୍ଷା ମୃତ୍ୟୁ ଶତଗୁଣେ ଶ୍ରେୟସ୍କର. ଆପଣ ରଥକୁ ତଳକୁ ନିଅନ୍ତୁ ।" ଅଗତ୍ୟା ସାତ୍ୟକି ରଥକୁ ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ନେଇ ରଖିଲେ ଓ ନିଜର ପ୍ରାଣ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ରଥରୁ ଡେଇଁ ପଳାୟନ କଲେ । ଦ୍ରୋଣଙ୍କର ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ସାହସୀ, ପରାକ୍ରମୀ, ନୀତିବନ୍ତ ଯୋଦ୍ଧା ବିରାଟକୁମର ଶ୍ୱେତ ଉପରେ ପଡି ତାର ସମସ୍ତ ଶରୀରକୁ ଭଷ୍ମ କରିଦେଲା । ହାହାକାର ପଡିଗଲା ପାଣ୍ଡବ ସୈନ୍ୟଦଳରେ । ସମୟ ହୋଇ ଯାଇଥିଲା । ଯୁଦ୍ଧ ବନ୍ଦ କରି ଉଭୟ ପକ୍ଷ ଶିବିରକୁ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କଲେ । ନିର୍ଲଜ୍ଜ ବିଜୟର ଧ୍ୱଜା ଉଡାଇ କୌରବମାନେ ଯାଉଥିବା ବେଳେ, ପାଣ୍ଡବ ପକ୍ଷରେ ଶୋକର ଲହରୀ ଖେଳିଯାଉଥିଲା । ବିରାଟରାଜ ପୁତ୍ର ଶୋକରେ ମୂର୍ଛିତ ହୋଇ ଟଳି ପଡିଲେ ତାଙ୍କୁ ଚେତା କରାଇ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ ସ୍ୱୟଂ ବାସୁଦେବ. ସମରରେ ନିହତ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ସେ ଯେଉଁ ବୀରତ୍ୱ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଛି, ତାହା ତାକୁ ଇହ ଲୋକରେ ଅମର କରି ରଖିବ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସେ କେମିତି ଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ପୁଷ୍ପକ ଯାନରେ ଅମର ବିଳାସିନୀମାନଙ୍କ ଗହଣରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାତ୍ରା କରୁଛି ଦେଖ ବୋଲି କହିଲେ । "ତୋହର ପୁତ୍ର ଶ୍ୱେତ ଯେ ପଡିଲାକ ରଣେ, ଦେଖ ତାକୁ ଦେବେ ନ୍ୟନ୍ତି ପୁଷ୍ପକ ବିମାନେ । ଦେଖ ବୋଲି ବିରାଟକୁ ଦେଖାନ୍ତେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ, ଆକାଶେ ଚାହିଁ ଦେଖିଲେ ବିରାଟ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ । ଦେଖିଣ ସାନନ୍ଦ ହେଲେ ବିରାଟ ନୃପତି, ଛାଡିଲା ଶୋକ ଅବସ୍ଥା ମନୁ ଗଲା ଭ୍ରାନ୍ତି ।" ଭୀଷ୍ମଙ୍କର ସେନାପତି ହେବାର ଷଷ୍ଠ ଦିନ । ବିରାଟ, ଶଙ୍ଖ, ଉତ୍ତର, ଦ୍ରୁପଦ, ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଶିଖଣ୍ଡୀ ତଥା ଜରାସନ୍ଧ ପୁତ୍ର ସହଦେବ ସେଦିନ ପାଣ୍ଡବ ପକ୍ଷରୁ ପ୍ରତିଶୋଧ ମନୋବୃତ୍ତି ଧରି ଭୀଷଣ ସଂଗ୍ରାମ କଲେ । ବୀର ବୃକୋଦର ବାଉନ ବାଉନ ଭାର ଗଦାରେ ଶତ୍ରୁ ସୈନ୍ୟ,ସେନାପତିମାନଙ୍କୁ ନିପାତ କରି ଚାଲିଥାନ୍ତି । କୌରବ ପକ୍ଷରୁ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ସହ, ଦ୍ରୋଣ, କୃପ, କର୍ଣ୍ଣ,ଭୁରିଶ୍ରବା,ତଥା ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ଓ ଅନ୍ୟ ଭ୍ରାତାମାନେ ଅମିତ ବିକ୍ରମରେ ଲଢ଼ୁଥାନ୍ତି । ଘଟୋତ୍କଚ ବାଛିନେଇଥାଏ ତାର ରାକ୍ଷସ ପ୍ରତିପକ୍ଷ ଅଳଂଭୁଷକୁ । ଭୀଷ୍ମ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ବ୍ୟାପୃତ ହୋଇଥାନ୍ତି । ଶରମାନଙ୍କର ଗମନାଗମନରେ ପ୍ରବଳ ଶବ୍ଦ ହେଉଥାଏ । ନାନା ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ସବୁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ପ୍ରଖର ତାପରେ ଝଲସି ଉଠୁଥାନ୍ତି । ଶବ ଉପରେ ଶବ ଲଦି ହୋଇ ପଡୁଥାନ୍ତି । ରକ୍ତପାତ ହୋଇ କେବଳ ଯେ ଧରଣୀ ସିକ୍ତ ହେଉଥାଏ ତା ନୁହେଁ, ରକ୍ତର ସ୍ରୋତସ୍ୱତୀ ବହିଯାଉଥାଏ । ସେଦିନ ସମରରେ ଅତିଷ୍ଠ ହୋଇ ଭୀଷ୍ମ ମଧ୍ୟ ଏକ ଅମୋଘ ଶକ୍ତି ପ୍ରୟୋଗ କରିବା ପାଇଁ ତୂଣୀରରୁ କାଢ଼ିଲେ । ସେ ଶକ୍ତି ଅସାଧାରଣ ଥିଲା ସେ ଶକ୍ତିର ତେଜ ଦେଖି ଉଭୟ ପାଣ୍ଡବ ଓ କୌରବ ସୈନ୍ୟ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ । ତୂଣୀରରୁ ବାହାରିବା ବେଳେ ସେ ଶକ୍ତିର ତେଜ ଯାହା ଥିଲା, ଧନୁରେ ଯୋଖିଲା ବେଳେ ତାର ଶତଗୁଣ ଓ ପ୍ରୟୋଗ କଲାବେଳେ ସହସ୍ର ଗୁଣ ବର୍ଦ୍ଧିତ ହୋଇଗଲା ।' ଗୋବିନ୍ଦ ବୋଇଲେ ବାବୁ ଶୁଣ ଫାଲଗୁନି, ସଂସାର ଦହନ ଶର ବିନ୍ଧେ ଭୀଷ୍ମ ଘେନି । ଏହିକ୍ଷଣି ଏ ସଂସାର ହୋଇବ ଦହିଯ୍ୟ, କୋଟିଏ କିରଣ ଅଟେ ଏହି ଶକ୍ତି ତେଜ । ଏଥିପାଇଁ ପ୍ରତିଶସ୍ତ୍ର ଅଛି କି ହୋ ପାର୍ଥ ? ସମସ୍ୟା ନ ଦେଇ ପାର୍ଥ ଧରେ ମୌନବ୍ରତ ।" ଅର୍ଥାତ୍ ସେହି ଶକ୍ତିର ପ୍ରତି ଶସ୍ତ୍ର ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ନିକଟରେ ନ ଥିଲା । ଚକ୍ରଧାରୀ ଦେଖିଲେ, ପ୍ରବଳ ବେଗରେ ସେହି ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ର ନନ୍ଦୀଘୋଷ ଆଡ଼କୁ ମାଡି ଆସୁଛି । ଗତ୍ୟନ୍ତର ନ ଥିଲା ଧ୍ୟାନରେ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ରକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ ନାରାୟଣ । ଅନ୍ତରୀକ୍ଷରେ ଆସି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଅଲକ୍ଷରେ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ସେହି ଶକ୍ତିକୁ ଛେଦନ କରି ଚାଲିଗଲା । ପାର୍ଥକୁ ଗୋଚର ଏହା ନୋହିଲା ଯୁକତେ, ହନୁମାନ ଦେଖିଲା ସେ ନନ୍ଦିଘୋଷ ରଥେ । ଶକତି ନାଶିଣ ଚକ୍ର ହେଲା ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଧାନ, ଦେଖିଣ ଭୀଷ୍ମ ଛାଡିଲେ ହସ୍ତୁ ଧନୁର୍ବାଣ ।" ଭୀଷ୍ମ ନିଜ ରଥକୁ ପଛକୁ ଫେରାଇ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନକୁ ଭେଟିଲେ ଓ କହିଲେ,"ବତ୍ସ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ, ତୁମେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଶରଣ ପଶ । ଯଦି ଶରଣ ପଶିବାକୁ ଖରାପ ଲାଗୁଛି, ତେବେ ସେମାନଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦେଇ ଦେଇ ଅରଣ୍ୟକୁ ଚାଲିଯାଅ ଭାଇମାନଙ୍କୁ ନେଇ ।"ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ପିତାମହଙ୍କର ଏପରି କହିବାର ଅର୍ଥ ବୁଝି ନ ପାରି 'କଣ ହେଲା' ବୋଲି ପଚାରିବାରୁ ଭୀଷ୍ମ କହିଲେ,"ମୁଁ ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ପ୍ରେରଣ କରିଥିଲି ସେ ଶକ୍ତି ନିବାରଣ କରିବାର ଶକ୍ତି ଅର୍ଜୁନ ନିକଟରେ ନ ଥିଲା । "ପ୍ରଥମେ ଦହନ୍ତା ସେହି ନନ୍ଦିଘୋଷ ରଥ, ଚାରିଅଶ୍ୱ ସହିତରେ କୃଷ୍ଣ ଆଉ ପାର୍ଥ । ଦ୍ଵିତୀୟେ ଦହନ୍ତା ସେହି ପାଣ୍ଡବ ସଇନି, ଯୁଧିଷ୍ଠି ଆଦି କି ଆଜି ଯାନ୍ତେ ପ୍ରାଣ ଘେନି ? ଅର୍ଜୁନର ବଳେ ତାହା ନୋହେ ନିବାରଣ, ଚକ୍ର ଧରି କୃଷ୍ଣ ତାହା ଛେଦିଲେ ଆପଣ ।" ଯେଉଁଠି ସ୍ୱୟଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଂଶ ଗ୍ରହଣ କଲେଣି ସେଠି ଆଉ ଜୟଲାଭ କରିବା ଆଶା ବୃଥା । ଏହା ଶୁଣି ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ବଳରାମଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ । ବଳରାମଙ୍କ ଆସନ କମ୍ପିଲା ସେ ଜାଣିପାରିଲେ ଯେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଶିଷ୍ୟ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ସ୍ମରଣ କରୁଛି । ସେ ଆସି କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ । ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ଭ୍ରାତାମାନଙ୍କ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣିପାତ କରି ଅଭିଯୋଗ କଲେ ଯେ ଶ୍ରୀପତି ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କରିଥିବା ପ୍ରତିଜ୍ଞାରୂ ଓହରି ଯାଇ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି । ଏହା ଶୁଣି କାମପାଳ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ରାଗିଗଲେ ।” କୋପେ ଗର୍ଜନ କରନ୍ତି ଦେବ କାମପାଳ, ବାମେ ବଜ୍ର, ଦକ୍ଷ କରେ ସୌନନ୍ଦ ମୂଷଳ । ମହା ପ୍ରତାପେ ଡାକନ୍ତି ସ୍ୱାମୀ ବଳଦେବ, ଆରେ ଆରେ କୃଷ୍ଣ ଆରେ ଆରେ ରେ ପାଣ୍ଡବ !"
କ୍ରମଶଃ...
No comments:
Post a Comment