ଚତୁର୍ଥ ଦିନ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିରାଟରାଜପୁତ୍ର ଶଙ୍ଖ, ଶ୍ୱେତ, ଉତ୍ତର ଓ ଅଭିମନ୍ୟୁ ଚାରିଜଣ ମିଶି କୌରବ ସୈନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମନ୍ଥିଦେଲେ । ପ୍ରଥମେ ଅଭିମନ୍ୟୁ ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ସହ ଲଢ଼ିବାକୁ ଆଗେଇ ଆସୁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଦ୍ରୋଣ ତାକୁ ବାଳୁତ ପିଲା ବୋଲି କହି ଅନ୍ୟ ଦିଗକୁ ରଥ ନେବାକୁ ସାରଥୀକୁ କହିଲେ । ସେପଟରୁ ଆସୁଥିଲା ଶ୍ୱେତ । ସେ ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ସହ ସମକକ୍ଷ ଯୋଦ୍ଧା ଭାବରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଲାଗିଲା । ଗୁରୁ ଦ୍ରୋଣ ଯାହା ଯାହା ଶର ପ୍ରୟୋଗ କରୁଥାନ୍ତି, ସେ ସବୁର ଉପଯୁକ୍ତ ପ୍ରତିଶସ୍ତ୍ର କରୁଥାଏ ଶ୍ୱେତ । କ୍ରମେ କ୍ରମେ ଗୁରୁ ଦ୍ରୋଣଙ୍କର ଅଭିମାନ ଏବଂ ଅପମାନକୁ କ୍ରୋଧକୁ ରୂପାନ୍ତରିତ ହେବାରେ ଲାଗିଲା । ଦ୍ରୋଣଙ୍କର ଆଉ ହିତାହିତ ଜ୍ଞାନ ରହିଲା ନାହିଁ । ସେ ସାଧାରଣ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଜିଣି ନ ପାରିବାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ରମାନ ପ୍ରୟୋଗ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ । “ଦ୍ରୋଣ ସନ୍ଧାନ କରନ୍ତି ଶର ବ୍ରହ୍ମାନଳ, ସାତ୍ୟକି ବୋଇଲା, ଶ୍ୱେତ, ସମ୍ଭାଳ, ସମ୍ଭାଳ." ଶ୍ୱେତ ବୋଲେ ତୁହି ସାହା ହୋଇଥିବୁ ରଥେ, ଦେଖିବା କୌରବେ ଆଜି ବର୍ତ୍ତିବେ କେମନ୍ତେ." ମରୁତାସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲା ଶ୍ୱେତ । ଯେଉଁ ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନିଶିଖା ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଆଡକୁ ମାଡି ଆସୁଥିଲା, ତାହା ଵିପରୀତମୁଖୀ ହୋଇ କୌରବ ସୈନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦହନ କରିବାରେ ଲାଗିଲା । ଦ୍ରୋଣଙ୍କର ରଥ ଓ ସାରଥୀ ଦଗ୍ଧୀଭୂତ ହେଲାରୁ ସେ ଅନ୍ୟ ଏକ ରଥ ଆରୋହଣ କରି ପଛକୁ ଘୁଞ୍ଚିଲେ । ହାହାକାର ପଡିଗଲା କୌରବ ସୈନ୍ୟଦଳରେ । ସମସ୍ତେ ପଛକୁ ବୁଲି ପଳାୟନ କରିବାରେ ଲାଗିଲେ । ଭୀଷ୍ମ ଏକା ପଡିଗଲେ । ଭୀମସେନ ତାଙ୍କ ରଥ ଓ ସାରଥୀକୁ ଗୋଟିଏ ଗଦା ପ୍ରହାରରେ ଭୂମିଗତ କରି ଦେଲେ । ଭୀଷ୍ମ ରଥରୁ ଡେଇଁ ହାତୀଟିଏ ଚଢି ଶର ବିନ୍ଧୁ ବିନ୍ଧୁ ପଛକୁ ପଛକୁ ଗତି କରି ନିଜ ସୈନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ମିଶିଲେ । କୌରବ ସୈନ୍ୟ ପଳାୟନ କରୁଥାନ୍ତି । ପଛଆଡ଼ୁ ଗୋଡ଼ାଇ ଗୋଡ଼ାଇ ସେମାନଙ୍କୁ ଅସ୍ତ୍ରାଘାତ କରୁଥାନ୍ତି ଶିଖଣ୍ଡୀ, ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ ଓ ଅନ୍ୟ ଯୁବା ଯୋଦ୍ଧା ଚତୁଷ୍ଟୟ । ସେଦିନ ପ୍ରକୃତରେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ବିଜୟ ଦିବସ ଥିଲା । କୌରବ ସୈନ୍ୟଙ୍କର ଏତାଦୃଶ ପୃଷ୍ଠଭଙ୍ଗ ଦେଇ ପଳାୟନ ଦେଖି ମର୍ମାହତ ହେଲେ କୁରୁପତି ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ । ଶିବିରକୁ ଫେରି ସେ ନୈରାଶ୍ୟର ସହ ବିଳାପ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ. କହିଲେ,”ଏତେ ସବୁ ଯୋଦ୍ଧା ଥାଇ କି ଲାଭ ? ଏକମାତ୍ର ବିରାଟନନ୍ଦନ ଶ୍ୱେତ ଯଦି ଆମ୍ଭପକ୍ଷର ମହା ମହା ରଥୀମାନଙ୍କୁ ପରାସ୍ତ କରି ପାରିଲା, ତେବେ ମୁ ଆଉ ମୋର ବିରାଟ ସୈନ୍ୟବଳକୁ ନେଇ ଗର୍ବ କରିବି କାହିଁକି ? ମୁ ଆଉ ମୋର ଭ୍ରାତାମାନେ ମିଶି ଯୁଦ୍ଧ କରିବୁଁ । ଅନ୍ୟ ସବୁ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ବାହୁଡ଼ାଇ ଦିଅ । ଆମ ପକ୍ଷରେ ଥିବା ମହାନ ବୀରମାନଙ୍କୁ ଆଉ ଲଢ଼ିବାକୁ ମୁଁ କହିବି ନାହିଁ । ଯୁଧିଷ୍ଠିର ପ୍ରଥମେ ଭଲ ପ୍ରସ୍ତାବଟିଏ ଦେଇଥିଲା । ମୁଁ ଏବେ ଭାବୁଛି, ତାହାହିଁ କରିବି । ଭୀଷ୍ମ, ଭୂରିଶ୍ରବା, ଦ୍ରୋଣ ଆଦି ରଥୀ ଯାନ୍ତୁ, ରାଜାମାନେ ସୈନ୍ୟ ଘେନି ସକଳେ ଫେରନ୍ତୁ. ସଂସାରରେ ଅପଖ୍ୟାତି ନୋହୁ ମୋର ନାମେ, ଅଠାନବେ ଭ୍ରାତା ଘେନି ପଶିବି ସଂଗ୍ରାମେ." ଭୀଷ୍ମ ଦ୍ରୋଣ ଆଦିଙ୍କୁ ନାନା ପ୍ରକାର ଧିକ୍କାର ବାଣୀ ଶୁଣାଇ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରିବାର ପ୍ରୟାସ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ସେ ଚେଷ୍ଟା ସଫଳ ମଧ୍ୟ ହେଲା. "ଦ୍ରୋଣ ବୋଇଲେ ଶୁଣ ରେ ମାନଗୋବିନ୍ଦ, କାହାରି ବୋଲ ନ ମାନି ଆରମ୍ଭିଲୁ ଦ୍ଵନ୍ଦ.ଏତେବେଳଯାଏଁ ତୋର ଝିଙ୍ଗାସ ଶୁଣିଲି. ଆମ୍ଭର ସମର ରାୟେ, ଦେଖିବୁ ତୁ କାଲି.ଶେତକୁମାରକୁ ଯେବେ ନ ପାରିବି ମାରି. ସଂଗ୍ରାମେ ଶସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିବି ସତ୍ୟ ଯେ ମୋହରି." ।
କ୍ରମଶଃ....
No comments:
Post a Comment