ବିଶ୍ୱାବସୁ ନାମରେ ରାଜାଙ୍କର ମାର୍କଣ୍ଡ ନାମରେ ପୁତ୍ର ଥିଲା। ଥରେ ପିତୃପକ୍ଷ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପାଇଁ ଗଣ୍ଡାଟିଏ ମାରି ଆଣିବା ପାଇଁ ପିତା ପୁତ୍ରକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ମାର୍କଣ୍ଡ ସେ କାର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା କରାଇ ପାରିଥାନ୍ତା। କିନ୍ତୁ ପିତୃକାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ନିଜେ ଗଣ୍ଡାଟାଏ ମାରି ଆଣିବା ଉଚିତ ହେବ ବୋଲି ଭାବି ବୁଲି ବୁଲି ଗଣ୍ଡା ଖୋଜି ଖୋଜି ପାର୍ଶ୍ଵବର୍ତ୍ତୀ ଅରଣ୍ୟରୁ ପାଇଲା ନାହିଁ। ସେଠାରେ କୃପାଜଳ ନାମକ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଥାଏ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ନଳ ପରେ ସୁଦାମ ପରେ ଅଚ୍ୟୁତ ବୋଲି ମହାପୁରୁଷ ତାଙ୍କ ଜୀବନୀ ବୋଲି ଉଲେଖ କରିଛନ୍ତି । ସେ ଗଣ୍ଡାଟିଏ ପାଳି ଥାନ୍ତି ମାର୍କଣ୍ଡ ସେହି ଗଣ୍ଡାଟିକୁ ମାରି ଆଣିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତାର ବେକରେ ଖଡ୍ଗର ଆଘାତ କରିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଋଷି ସ୍ନାନ ସାରି ଫେରିଲେ । ଅର୍ଦ୍ଧ କର୍ତ୍ତିତ ମସ୍ତକ ସହ ନିଜର ପାଳିତ ଗଣ୍ଡାଟିକୁ ଦେଖି ତାଙ୍କ ମନରେ ଭୀଷଣ କ୍ରୋଧ ଜାତ ହେଲା । ସେ ମାର୍କଣ୍ଡକୁ ଅଭିଶାପ ଦେଲେ ଯେ, ତାର ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ମସ୍ତକ ଛେଦନ ହେବ ଓ ସେ ମସ୍ତକ ତଳେ ନ ପଡି ବେକ ଉପରେ ଥିବା ସମସ୍ତେ ଦେଖିବେ। ମାର୍କଣ୍ଡ ଋଷିଙ୍କ ଚରଣ ତଳେ ପଡି କ୍ଷମା ଭିକ୍ଷା କଲା ଓ ମୁକ୍ତିର ମାର୍ଗ ପଚାରିବାରୁ କୃପାଜଳ କହିଲେ, "ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ଭୀଷ୍ମ ତୋର ମୁଣ୍ଡ କାଟିବେ, ସେଇଠି ତୁ କବନ୍ଧ ହୋଇ ନାଚିବୁ ଓ ମରି ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଆସିବୁ." ଅର୍ଜୁନ ପୁନର୍ବାର ନିଜର ଅସାଵଧାନତାରୁ ଏତେଗୁଡିଏ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କୁ ହରାଇଲେ ବୋଲି ଦୁଃଖ କରିବାରୁ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ, ଆଜି କୌରବ ପକ୍ଷର ମଧ୍ୟ ଯଥେଷ୍ଟ ସୈନ୍ୟ ମାରିଛନ୍ତି ଆମର ଯୁବା ଷଡ଼ରଥୀ, ବୀର ଭୀମସେନ, ନକୁଳ ଓ ସହଦେବ। ତେଣୁ ବିଶେଷ ଚିନ୍ତା କରିବାର ନାହିଁ "ଦେଖ ହୋ ଅର୍ଜୁନ ବୋଲି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ବୋଇଲେ, ମରିଥିବା କୁରୁସୈନ୍ୟ ଦେଖାଇଣ ଦେଲେ" ତେଣେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା କହିଲେ ନ ସରେ। "ଭୀଷ୍ମେ ପ୍ରଶଂସା କରଇ ରାଜା କୁରୁନାଥ, ଧନ୍ୟ ଧନ୍ୟ ପିତାମହ ଶାନ୍ତନୁଙ୍କ ସୁତ। ଏକାଦିନକେ ମାରୁଛ ଦଶ ସସ୍ର ରଥୀ, ଦଶ ଦିନ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ ପାଣ୍ଡବେ କି ବର୍ତ୍ତି ?" ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ସଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ," ଭୀଷ୍ମଙ୍କର ଜୟ ଜୟକାର ଏତେ ଶୁଭୁଛି, କଣ ହୋଇଛି ସଞ୍ଜୟ ?" ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ, “ଦଶ ସହସ୍ର ଯୋଦ୍ଧା ମାରି ଆସିଛନ୍ତି ଭୀଷ୍ମ.” ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ସନ୍ତୋଷ ପ୍ରକାଶ କଲେ। ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ, "ଅନ୍ୟପକ୍ଷ ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ ଶୁଣି ଥାଆନ୍ତୁ ମହାରାଜ,ପାଣ୍ଡବ ପକ୍ଷର ଯୁବ ସେନାପତିଗଣ ମଧ୍ୟ ଅନୁରୂପ ସଂଖ୍ୟାର କୁରୁସୈନ୍ୟ ନିଧନ କରିଛନ୍ତି” ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ମୁଖରେ ଦେଖାଦେଇଥିବା କ୍ଷୀଣ ହାସ୍ୟରେଖା ଟିକକ ମିଳେଇଗଲା ।
ଚତୁର୍ଥ ଦିନ ବିରାଟ ନନ୍ଦନ ଶ୍ୱେତକୁ ଦ୍ଵିତୀୟ ସେନାପତି ପଦରେ ଶାଢ଼ୀ ବାନ୍ଧିଲେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଅବଶ୍ୟ ତାର ଅନୁରୋଧରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଶ୍ୱେତର ସାମର୍ଥ୍ୟ ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ ନ ଥାଏ । ସେ କହିଲେ,"ୟା ଭାଇ ଉତ୍ତରର ବୀରତ୍ୱ ମୁଁ ଦେଖିଛି, ୟାକୁ ସେନାପତି କଲେ ଅକାରଣେ ନିଜେ ମରିବ ଓ ଆମର ଗୁଡାଏ ସୈନ୍ୟ ମରିବେ" ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ପୂର୍ବ ଦିନର ଯୁଦ୍ଧରେ ଶ୍ୱେତର ବୀରତ୍ୱ ଶୁଣିଥିଲେ ସେ ଶ୍ଵେତକୁ ତାର ଯୋଜନା ସମ୍ପର୍କରେ ପଚାରିଲେ ଶ୍ୱେତ କହିଲା, ଆପଣ ମୋତେ ଜଣେ ଯୋଗ୍ୟ ସାରଥୀ ଦିଅନ୍ତୁ, ଆଜି ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ବିଜୟର ଦାୟିତ୍ୱ ମୋର." ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସାତ୍ୟକିକୁ ସାରଥୀ ହେବା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ ସାତ୍ୟକି କହିଲେ, ମୁଁ ସାରଥୀ ହେବି ସତ, ବିନା ବିଜୟରେ ମୋ ରଥ ଲେଉଟିବ ନାହିଁ." ଶ୍ୱେତ ସେଥିରେ ସମ୍ମତ ହେଲା ଓ ସେଦିନର ଯୁଦ୍ଧରେ ଶ୍ୱେତ କୁମାର ମଘ ଦେଶର ରାଜା ବୀରବାହୁ, ଅରବିନ୍ଦ ଦେଶର ରାଜା ମାନଭଙ୍ଗ, ଓ ଅନ୍ୟ ଦଶଜଣ ରାଜାଙ୍କୁ ପରାସ୍ତ ଓ ନିହତ କଲା. ଉଭୟ ପକ୍ଷର ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଶ୍ୱେତ କୁମାରର ବୀରତ୍ୱକୁ ଧନ୍ୟ ଧନ୍ୟ କଲେ ।
କ୍ରମଶଃ....
No comments:
Post a Comment