ରାବଣ ବିରୁଦ୍ଧରେ ବିଭୀଷଣ ଯେ ରାମଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ସେଥିରେ ତାଙ୍କର ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ସ୍ୱାର୍ଥ ନ ଥିଲା । ରାବଣର ଅନ୍ୟାୟ ବିରୁଦ୍ଧରେ, ତାଙ୍କର ଆରାଧ୍ୟ ପ୍ରଭୁ ରାମଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସମର୍ଥନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ସେ ଧର୍ମ ଓ ନ୍ୟାୟ ପ୍ରତି ନିଜର ଅନୁରକ୍ତି ହିଁ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥିଲେ । ଦୁର୍ଦ୍ଦର୍ଷ ମଧ୍ୟ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ସମର୍ଥନ କରି ଅମର ହୋଇଯିବ କିମ୍ବା ଯୁଦ୍ଧ ନ କରି ଶେଷରେ ଖଣ୍ଡେ ରାଜ୍ୟ ଦାବୀ କରିବ,ଏମନ୍ତ ନ ଥିଲା । ସେ ବୁଝିଥିଲା, ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ଅନ୍ୟାୟରେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ନ୍ୟାୟ ଦାବୀରୁ ବଞ୍ଚିତ କରୁଛନ୍ତି । ସେଥିପାଇଁ ସେ ନିର୍ଭୟରେ ଏବଂ ବିନା କୌରବ ପ୍ରେମରେ ସଂଘର୍ଷ କରୁଥିଲା । ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କ ଏହା ଅସହ୍ୟ ବୋଧ ହେଲା । ଯୁଦ୍ଧର ଆରମ୍ଭରେ ହିଁ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ଆଉ ଏକ ଅନ୍ୟାୟ କରି ବସିଥିଲେ । ଶାନ୍ତି ପ୍ରସ୍ତାବ ନେଇ ଆସିଥିବା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବା ଯୁଦ୍ଧ ନିୟମର ପରିପନ୍ଥୀ ଥିଲା । ଦୁର୍ଦ୍ଧକ୍ଷ ନିକଟରେ ପହଞ୍ଚି ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ତାକୁ କୁରୁକୁଳାଙ୍ଗାର, ବିଶ୍ୱାସଘାତକ କହି ତିରସ୍କାର କଲେ ଓ ଶୀଘ୍ର ମତ ପରିବର୍ତ୍ତନ ନ କଲେ, ପ୍ରଥମେ ତାହାରିଠାରୁ ଶତ୍ରୁ ବିନାଶ ଆରମ୍ଭ କରିବେ ବୋଲି ଧମକ ଦେଲେ । କିନ୍ତୁ ଦୁର୍ଦ୍ଦକ୍ଷ ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ନିର୍ଭୀକ କଣ୍ଠରେ ଜ୍ୟୋଷ୍ଠଭ୍ରାତାଙ୍କର ଅନ୍ୟାୟକୁ ଅଙ୍ଗୁଳି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରି କହିଲା," ଭ୍ରାତ, କୌଣସି ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ ପାଇଁ ମୁଁ ପାଣ୍ଡବ ପକ୍ଷକୁ ଆସିନାହିଁ । ଆପଣଙ୍କ ଅନ୍ୟାୟର ମାତ୍ରା କିଛି କମ୍ କରିବା ପ୍ରୟାସରେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଛି । ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ ଅର୍ଦ୍ଧରାଜ୍ୟ ଦେଇ ସନ୍ଧି କରି ନିଅନ୍ତୁ ଭ୍ରାତ, ସେଇଥିରେ ଉଭୟ ପକ୍ଷର ମଙ୍ଗଳ ସାଧିତ ହେବ ।
” ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ସର୍ବକନିଷ୍ଠ ଭ୍ରାତାର ଏ ଆସ୍ଫାଳନ ସହ୍ୟ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ । "ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ଆଦେଶରେ ଶତ ଶତ ରଥୀ, ଧର୍ମ ତେଜି ଦୁର୍ଦ୍ଦକ୍ଷକୁ ଶର ସେ ବିନ୍ଧନ୍ତି' । ଦୁର୍ଦ୍ଦକ୍ଷ ମଧ୍ୟ ସେ ସବୁ ଶର ନିବାରଣ ପାଇଁ ଏକା ଶତ ଶତ ଶର ସନ୍ଧାନ କରୁଥାଏ । ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଘେରି ଦୁର୍ଦ୍ଦକ୍ଷର କିଛି ସୈନ୍ୟ ତାଙ୍କୁ କୌରବମାନଙ୍କ ଆକ୍ରମଣରୁ ରକ୍ଷା କରୁଥାନ୍ତି । କ୍ରମେ କ୍ରମେ ଯୁଦ୍ଧ ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚରୁ ଉଚ୍ଚତର ହୋଇ ପାଣ୍ଡବ ସେନାର ଶ୍ରୁତିଗୋଚର ହେଲା । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କିଛି ନ ଜାଣିଲା ପରି ପଚାରିଲେ, "ପାର୍ଥ, ଏ କି ଶବ୍ଦ ଆସୁଛି କୌରବ ସେନାଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ? ହନୁମାନ କହିଲେ, “ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଶାନ୍ତି ପ୍ରସ୍ତାବ ନେଇ ଯାଇଥିଲେ. କୁରୁସେନା ତାଙ୍କୁ ଘେରି ତାଙ୍କ ପ୍ରାଣ ନାଶ ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କରୁଛନ୍ତି ।” ଅର୍ଜୁନ ବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ବିନୟ ସହକାରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ । "ସଂସାର ତାରଣ ନାଥ, ତୁହି ଯେ ଅନାଦି, ତୋ ପରା ପ୍ରଭୁ ଥାଉଁ କି ଭ୍ରାତା ହେବେ ବନ୍ଦୀ ?" ଗୋବିନ୍ଦ କହିଲେ, "ସେମିତି କିଛି ଭୟ କରନାହିଁ । ସେମାନେ ତୁମର ଭ୍ରାତା । ସେଠାରେ ପିତାମହ, ଗୁରୁଦ୍ରୋଣ, ଭୂରିଶ୍ରବାଙ୍କ ଭଳି ବୟୋଜ୍ୟୋଷ୍ଠ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଅଛନ୍ତି । ଶଲ୍ୟଙ୍କ ପରି ମାତୁଳ ଓ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ପରି ଭ୍ରାତା ଥାଉଁ ଥାଉଁ ବିପଦ ଆସିବାର ସମ୍ଭାବନା କାହିଁ ? "ଅର୍ଜୁନ ବୋଇଲେ ଦେବ ଶୁଣ ହୃଷୀକେଶ, ସକଳ ଜାଣି କିମ୍ପାଇଁ କର ଉପହାସ?" ଦୟା କରି ମୋ ରଥକୁ ଶୀଘ୍ର ସେହି ସ୍ଥାନକୁ ବାହି ନିଅନ୍ତୁ ଯେମିତି, ସେମାନେ ଭ୍ରାତାଙ୍କ ବନ୍ଦୀ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ଆମେ ପହଞ୍ଚି ଯିବା । "ଚାଲନ୍ତୁ ଆଜି ସମର କରିବି ଯେ ମୁହିଁ, ମାରିବି ଏ କୁରୁବଳ ଦୟା ଛାଡ଼ିଦେଇ ।" ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ମୁଖରୁ ଏହା ଶୁଣି କୃଷ୍ଣ ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଙ୍ଖ ଧ୍ୱନି କଲେ ଓ ଅଶ୍ୱଚାଳନା କଲେ । କୁରୁ ସୈନ୍ୟସାଗର ମଧ୍ୟରେ ନନ୍ଦୀଘୋଷର ଅଶ୍ଵମାନେ ହଂସପନ୍ତି ପରି ଉଡି ଯାଉଥାନ୍ତି । ସମ୍ମୁଖରେ ଓଗାଳିଲେ ଭୀଷ୍ମ । "ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ବୋଇଲେ ତୁହୋ ବୃକୋଦର ଯାଅ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଦେବଙ୍କୁ ତୁ ସାହାପକ୍ଷ ହୁଅ." ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ବଚନରେ ଚଳେ ବୀରମଣି, ବାଉନ ବାଉନ ଭାର ଗଦା ବେନି ପାଣି. ଚକ୍ର ପ୍ରାୟ ବୁଲାଉଛି ତାର ବେନି ଆଖି, ତ୍ରାସେ ଭାଜିଲେ ସମସ୍ତେ ଭୀମରୂପ ଦେଖି । କଲାକ ରଣ ଧନ୍ଦୋଳ ଭୀମ ବଳବନ୍ତା, ଛାମୁରେ କେ ରହିବାକୁ ନୋହିଲେ ଶକତା । କେହି ନ ରହିଲେ ଭୀମସେନଙ୍କ ଆଗର, ଦୁଇଭାଗ ହୋଇଗଲା ସେ କୁରୁ ସାଗର । ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଦୁର୍ଦ୍ଦକ୍ଷ ରଥରେ ଦେଖି ଭୀମ ଟିକିଏ ଆଶ୍ୱସ୍ତ ହେଲେ. ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ," ମନା କରୁଥିଲି, ଆସିଲେ ।
ସନ୍ଧି ହେଲା? କାହାଠାରୁ କଣ ଆଶାକରୁଥିଲେ ଆପଣ ? ଭାଗ୍ୟବଳରୁ ଦୁର୍ଦ୍ଦକ୍ଷ ସାହା ହେଲା ବୋଲି, ନ ହେଲେ ଆପଣ ତ ଆମର ଭେଳା ବୁଡାଇ ସାରିଥିଲେ !"
କ୍ରମଶଃ....
No comments:
Post a Comment