ତ୍ରେତୟା ଯୁଗରେ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ରାମଙ୍କ ନାମକୁ କଳଙ୍କିତ କରିଥିଲା, ବାଳିର ବଧ ପ୍ରକ୍ରିୟା Ι ରଘୁକୁଳ ରାମଚନ୍ଦ୍ର ସୁଗ୍ରୀବ ସହ ମୈତ୍ରୀ କଲାପରେ ବାଳିକୁ ମାରି ପାରିବେ କି ନା ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କର ସନ୍ଦେହ ଥିଲା Ι ସେ କହିଲେ,"ବିନ୍ଧିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ଯେବେ ବାଳିକି, ବଳ କଷ ଦୁନ୍ଦୁଭି ଅସ୍ଥି ଟେକି" Ι ରାମଚନ୍ଦ୍ର ବାମ ପାଦ ବୃଦ୍ଧାଙ୍ଗୁଷ୍ଠିରେ ଟେକି ଫିଙ୍ଗି ଦେଲେ Ι ସୁଗ୍ରୀବ ଭାବିଲେ, ବାଳି ୟାକୁ ଫିଙ୍ଗିଲା ବେଳେ ସମ୍ପୂର୍ଣ ଶରୀର ଥିଲା Ι ଏବେ ଶୁଷ୍କ ହୋଇ କେବଳ ଅସ୍ଥି ପଞ୍ଜର ହାଲୁକା ହୋଇ ଯାଇଥିବାରୁ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ Ι ଦ୍ଵିତୀୟ ପରୀକ୍ଷା ଥିଲା, ସପ୍ତ ଶାଳ ବିନ୍ଧିବା. ସେଥିରେ ମଧ୍ୟ ରାମ ଉତ୍ତୀର୍ଣ ହେଲେ Ι ଅର୍ଥାତ୍ ରାମଚନ୍ଦ୍ର ବାଳିଠାରୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ Ι ତଥାପି ବୃକ୍ଷ ଅନ୍ତରାଳରୁ ଲୁଚି ରହି ବାଳିକୁ ତୀର ମାରୁଥିଲେ କାହିଁକି ? ବାଳି ସେତେବେଳେ ପଚାରିଥିଲା,"କାହିଁକି ଏପରି କଲେ ? ରାବଣକୁ ମାରିବା ପାଇଁ ସୁଗ୍ରୀବକୁ ମିତ୍ର କରିବା କଣ ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲା ? ତାକୁ କାଖରେ ଜାକି ମୁଁ ସପ୍ତସିନ୍ଧୁ ବୁଲି ବୁଲି ଧ୍ୟାନ କରିଥିଲି Ι ମୋତେ କହିଥିଲେ କ୍ଷଣକରେ ଆପଣଙ୍କ ସମସ୍ୟା ସମାଧାନ ହୋଇ ଯାଇ ଥାନ୍ତା Ι ଯାହା ହେଉ ସଂସାରରେ ଲୋକେ ଆପଣଙ୍କୁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟପାଇଁ ନିନ୍ଦା କରିବେ କି ନାହିଁ? ଜାନକୀବଲ୍ଲଭ ବାଳିର ସବୁ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେଇଥିଲେ Ι ପ୍ରଥମତଃ ପତ୍ନୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଅପହରଣ କରିଥିବା ଦୁର୍ମତି ଦଶାନନକୁ ନିଜେ ନ ମାରି ଅନ୍ୟ ଜଣକ ହାତରେ ମରାଇବା କାପୁରୁଷତା ହୋଇଥାନ୍ତା Ι ଦ୍ଵିତୀୟ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା, ଲୁଚିକରି ଶର ସନ୍ଧାନ କରିବା Ι ସୂର୍ଯ୍ୟବଂଶୀ କ୍ଷତ୍ରୀୟ ଭାବରେ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବା ତାଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ Ι ରାମ କହିଲେ, “ତୁମ୍ଭେ ଅତ୍ୟାଚାରୀ, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟରୁ ଅକାରଣରେ ବିତାଡିତ କରିଛ Ι ତୁମେ ଦୁରାଚାରୀ, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଦୁର୍ବଳ ଦେଖି ତାଙ୍କୁ ବାରମ୍ବାର ଲାଞ୍ଛିତ ଓ ଅପମାନିତ କରି ନିର୍ବାସିତ କରିଛ Ι ତୁମେ ବଲାତ୍କାରୀ, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ପତ୍ନୀ ତାରାଙ୍କୁ ହରଣ କରି ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀ ଭାବରେ ଉପଭୋଗ କରୁଛ Ι ବସ୍ତୁତଃ ତୁମେ ଜଣେ ଆତତାୟୀ ଭଳି ବ୍ୟବହାର ଦେଖାଇଛ ଓ ଏପରି ମନୁଷ୍ୟ ବା ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବାରେ କିଛି ପାପ ନାହିଁ, ପୁନଶ୍ଚ, ତୁମେ ଏକ ମର୍କଟ, ବଣ୍ୟ ଜନ୍ତୁ Ι କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ବଣ୍ୟ ଜନ୍ତୁ ଶିକାର କଲାବେଳେ ଲୁଚିରହି ଶିକାର କରନ୍ତି Ι ସମ୍ମୁଖରେ ରହି କେହି କାହାକୁ ଶିକାର କରିବା ଜଣା ନାହିଁ Ι” ଯଦି ତୁମେ ମୋ ଉତ୍ତରରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ନୁହେଁ ତେବେ କୁହ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଜୀବନ ଦାନ କରିପାରେଁ Ι” ବାଳି ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କର ବାଣୀ ଶୁଣି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ଓ ତାଙ୍କର ଶେଷ ଇଛା ଜଣାଇଲେ ଯେ ପର ଜନ୍ମରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ହସ୍ତରେ ତାଙ୍କ ମୁଖ ଦର୍ଶନ କରି ମୃତ୍ୟୁ ହେଉ Ι ପ୍ରକୃତରେ ବୃକ୍ଷ ଅନ୍ତରାଳରୁ ଶର ନିକ୍ଷେପର ମୂଖ୍ୟ କାରଣ ଅନ୍ୟ କିଛି ଥିଲା Ι ବାଳି ବରପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥିଲେ ଯେ, ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ରହି ଯିଏ ତାଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବ, ତାର ଅର୍ଦ୍ଧେକ ଶକ୍ତି ବାଳିଙ୍କ ଶରୀରରେ ପ୍ରବେଶ କରିବ. ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ କେହି ହରାଇ ପାରୁ ନ ଥିଲେ. ପୁତ୍ରମାନେ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ Ι ହସ୍ତିନାରେ ଅନ୍ଧ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଅସ୍ଥିର ଭାବରେ ପଦଚାରଣ କରୁଥାନ୍ତି Ι ବାରମ୍ବାର ସଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ମହର୍ଷି ବ୍ୟାସ ଆସିଲେ କି ନାହିଁ, ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଥାନ୍ତି. ବ୍ୟାସ ଆସି ପହଞ୍ଚିଲେ Ι ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ପ୍ରଣାମ କରି ବସିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ ଓ ସଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଆସନ ଦେବାକୁ କହିଲେ Ι ବ୍ୟାସ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରି ଏ ସମୟରେ ସ୍ମରଣ କରିବାର ଅଭିପ୍ରାୟ ପଚାରିଲେ Ι ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର କହିଲେ,"କୁରୁ କ୍ଷେତ୍ର ହସ୍ତିନା(ପୁରାତନ ଦିଲ୍ଲୀ)ରୁ ଅଶ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ପ୍ରାୟ ଅର୍ଦ୍ଧ ଦିବସ ଲାଗିବ Ι କୌଣସି ଦୂତ ମୋତେ ସମ୍ବାଦ ପହଞ୍ଚାଇବା ଯାଏଁ ମୁଁ ଅପେକ୍ଷା କରି ପାରିବି ନାହିଁ Ι ମନ ମୋର ସ୍ଥିର ରହୁନାହିଁ ପିତା Ι ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମୋର ସେ ଯୁଦ୍ଧର ବିବରଣୀ ଜାଣିବାକୁ ଇଛା ହେଉଛି Ι କିଛି ଉପାୟ କରନ୍ତୁ Ι ବ୍ୟାସ କହିଲେ," ପୁତ୍ର, ଯାହା କିଛି ଘଟିବ, ସେ ସବୁ ଦେଖିପାରିବ ତ ? ଯଦି ସାହସ ଅଛି କୁହ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏମିତି ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଵି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଏଇଠି ଥାଇ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ ଘଟୁଥିବା ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଦେଖି ପାରିବ “Ι ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କର ସମସ୍ତ ଶରୀର ସେ ଦୃଶ୍ୟ କଳ୍ପନାରେ ଶିହରି ଉଠିଲା. ସେ କହିଲେ, "ନା ପିତା, ସେ ସାମର୍ଥ୍ୟ ମୋର ନାହିଁ Ι କେବେ କିଛି ଭଲ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ନାହିଁ Ι ଆଜି ଏ ବିଭତ୍ସ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାରେ ମୋର ଆଗ୍ରହ ନାହିଁ Ι ଆପଣ ଏଇ ସଞ୍ଜୟକୁ ସେ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଯାନ୍ତୁ . ସେ ମୋତେ କ୍ଷଣ ପ୍ରତିକ୍ଷଣ ସମର ସମ୍ବାଦ.ଦେଉଥିବ” Ι ମହର୍ଷି ବ୍ୟାସ ସଞ୍ଜୟଙ୍କୁ କିଛି ବିଶେଷ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଦ୍ୱାରା ହସ୍ତିନାରେ ଥାଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରର ଘଟଣାବଳୀ ଦେଖି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାର କ୍ଷମତା ଦେଇ ବିଦାୟ ନେଲେ Ι ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତରରେ ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ, " କୁରୁପତି ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ଗୁରୁ ଦ୍ରୋଣଙ୍କୁ ନିଜ ପକ୍ଷରେ ଥିବା ମହା ମହା ବୀରମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ସମ୍ପର୍କରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରି, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ଥିବା ବୀରମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ସମ୍ପର୍କରେ ମଧ୍ୟ କହିଲେ Ι ପିତାମହ ନିଶ୍ଚୟ ଏହି ଯୁଦ୍ଧର ସେନାପତି ଭାବରେ କୌରବମାନଙ୍କୁ ଜୟଲକ୍ଷ୍ମୀ ଆଣିଦେବେ ବୋଲି କହିବାରୁ ଦେବବ୍ରତ ଆନନ୍ଦରେ ଶଙ୍ଖଧ୍ୱନି କଲେ Ι ଦ୍ରୋଣ କର୍ଣ୍ଣ,କୃପ, ଅଶ୍ୱତ୍ଥାମା ଆଦି ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କର ଶଙ୍ଖ ବାଦନ କରିବା ଦେଖି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ମଧ୍ୟ ଅନୁରୂପ ଭାବରେ ନିଜ ନିଜ ଶଙ୍ଖ ଧାରଣ କଲେ Ι କୃଷ୍ଣ ଧରିଲେ, ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ, ଅର୍ଜୁନ ଦେବଦତ୍ତ, ଭୀମ ପୌଣ୍ଡ୍ରକ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଅନନ୍ତବିଜୟ, ନକୁଳ ସୁଘୋଷ, ସହଦେବ ମଣିପୁଷ୍ପକ ଶଙ୍ଖ Ι ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ନିଜର ଶଙ୍ଖ ବଜାଇବାରୁ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର କମ୍ପମାନ ହେଲା Ι ଶଙ୍ଖଧ୍ୱନି ସହିତ ଭେରୀ ,ମୃଦଙ୍ଗ, ନାଗରା ଓ ଶିଙ୍ଘା ଆଦି ଯୁଦ୍ଧବାଦ୍ୟ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ତେଜିତ କଲା Ι ଏହି ସମୟରେ ମାଧ୍ୟମ ପାଣ୍ଡବ ପାର୍ଥ, ସାରଥୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ,"ସେନୟୋରୁଭୟୋର୍ମଧ୍ୟେ ରଥମ୍ ସ୍ଥାପୟମେଚ୍ୟୁତ ! ହେ ମାଧବ , ଉଭୟ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଏପରି ସ୍ଥାନରେ ମୋ ରଥ ରଖନ୍ତୁ, ଯେଉଁଠି ଥାଇ ମୁଁ ମୋ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆସିଥିବା ବୀରମାନଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବି Ι” ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ରଥକୁ ଠିକ ସେହିପରି ସ୍ଥାନରେ ରଖିଲେ. ଅର୍ଜୁନ ଦେଖିଲେ, ସମ୍ମୁଖରେ ପିତାମହ ଦେବବ୍ରତ, ପିତୃବ୍ୟ, ଆଚାର୍ଯ୍ୟ, ମାତୁଳ, ଭ୍ରାତା ,ପୁତ୍ର, ପୌତ୍ର ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ତାଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରି ପ୍ରାଣ ନେବାକୁ କିମ୍ବା ପ୍ରାଣ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ ଆସିଛନ୍ତି Ι ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ହସ୍ତରୁ ଗାଣ୍ଡୀବ ଖସି ପଡିଲା Ι ଲୋମ ଟାଙ୍କୁରି ଉଠିଲା, ଚର୍ମରେ ଜ୍ୱଳନ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅନୁଭୂତ ହେଲା ଓ ଚିତ୍ତରେ ଅସ୍ଥିରତା ଓ ମତିଭ୍ରମ ଆଦି ଲକ୍ଷଣ ମାନ ଦେଖାଗଲା Ι ସେ ଧନୁତ୍ୟାଗ କରି ବିଷର୍ଣ୍ଣ ବଦନରେ ରଥ ଉପରେ ବସିପଡ଼ିଲେ Ι ଥରଥର କଣ୍ଠରେ ସେ କହିଲେ, “ହେ ଅନନ୍ତ, ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ହେ କେଶବ, ମୋର ରାଜ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ. ଧନ ଲୋଡ଼ା ନାହିଁ. ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟ ଜନିତ ସୁଖ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁନାହିଁ Ι ହେ ଗୋପାଳ," ବିପକ୍ଷର ଏହି ସୈନ୍ୟ ବା ସେନାପତିମାନେ ମୋତେ ବରଂ ମାରିଦିଅନ୍ତୁ, ଦୁଃଖ ନାହିଁ. ତ୍ରିଭୁବନ ବିନିମୟରେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଏମାନଙ୍କୁ ମାରି ପାରିବି ନାହିଁ Ι ଏହି ଯୁଦ୍ଧର ପରିଣତି ସ୍ୱରୂପ ଯେଉଁ କୁଳକ୍ଷୟ ହେବ, ସେଥିରେ ବହୁ ନାରୀ ବୈଧବ୍ୟ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରିବେ Ι ତନ୍ମଧ୍ୟରୁ କେତେକ ବ୍ୟଭିଚାରିଣୀ ହୋଇ ବର୍ଣ୍ଣସଙ୍କର ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେବେ ଓ ବଂଶର ଅଧୋଗତି କରାଇବେ ତଥା ବଂଶକୁ ନର୍କଗାମୀ କରାଇବେ Ι ଏ ସମସ୍ତ ପାପରେ ଭାଗୀ ହୋଇ ମୋତେ କେଉଁ ସୁଖ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ? "
କ୍ରମଶଃ.......
No comments:
Post a Comment