ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ନିକଟରେ ଥିଲେ ଭୂରିଶ୍ରବା । ତାଙ୍କ ନିକଟରେ ଶଲ୍ୟ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଲାଗି ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ଯ୍ୟ । ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଭୂରିଶ୍ରବାଙ୍କ ପଦସ୍ପର୍ଶ କଲାରୁ ସେ କଲ୍ୟାଣ କଲେ । ଶଲ୍ୟଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ, "ଆପଣ ମା ମାଦ୍ରୀଙ୍କର ଭ୍ରାତା, ଆମ୍ଭର ମାତୁଳ । ଆପଣ ଆମ୍ଭ ପକ୍ଷକୁ ଚାଲନ୍ତୁ."ଶଲ୍ୟ କହିଲେ ," ଏତେବେଳେ ଆଉ ତାହା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ କିନ୍ତୁ ଭୟ କର ନାହିଁ । ମୋର ଏହି ମହାଭାରତ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁ ନିଶ୍ଚିତ । ପିଲାବେଳେ ଖେଳରେ ଖେଳରେ ମୁଁ ଚିତ୍ରୋତ୍ପଳା ନଦୀ (ନେମାଳ ଠାରୁ ମାର୍ଶାଘାଇ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେଉଁ ନଦୀ ) ଜଳରେ ଫିମ୍ପି ମାରି ନଦୀ ପାର କରିଦେଉଥିଲି । ଥରେ ଅନୁଷ୍ଟୁପ ନାମକ ଋଷି ସେଠାରେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ । ମୋ ଫିମ୍ପି ତାଙ୍କ ଦେହରେ ଗଳିଯାଇ ପ୍ରଚୁର ରକ୍ତସ୍ରାବ ହେଲା । ନଦୀ ଜଳରେ ଲାଲ ରଙ୍ଗ ଦେଖି ମୋର ସନ୍ଦେହ ହେଲା ଓ ମୁଁ ଯାଇ ଋଷିଙ୍କୁ ଭେଟିଲି । ଋଷିଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ନିଶ୍ଚିତ ବୋଲି ଜାଣି ପାରିଲି । ତାଙ୍କୁ ବାରମ୍ବାର କ୍ଷମା ମାଗି ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ଦୋଷରୁ କିପରି ରକ୍ଷା ପାଇବି ବୋଲି ପ୍ରଶ୍ନ କଲାରୁ ସେ କହିଲେ, "ମହାଭାରତ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ ତୋର ଏ ପାପ କ୍ଷୟ ଯିବ ।" ଏତିକି କହି ସେ ଶରୀର ତ୍ୟାଗ କଲେ । ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ସେହି ଲଗ୍ନକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଛି କେବେ ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ହେବ ମୁଁ ମୋ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିବ ।” ଗୁରୁଦେବ ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ଯ୍ୟ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ପ୍ରଣାମର ପ୍ରତ୍ୟୁତ୍ତରରେ କହିଲେ," ମୁଁ କଲ୍ୟାଣ କରୁଛି, ତୁମେ ମୋର ଆୟୁ ଘେନି ବଞ୍ଚିଥାଅ, ଶତୃମାନଙ୍କ ଉପରେ ବିଜୟ ଲାଭ କର ।" ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ, "ଆପଣଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ନିଷ୍ଫଳ ହେବା ମୋତେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଉଛି । "ତୁହି ରହିଲୁ ଆବୋରି କୌରବମାନଙ୍କୁ, ତୋତେ ନ ଜିଣିଲେ ରାଜ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କି ଆମ୍ଭଙ୍କୁ ? ଦ୍ରୋଣ କହିଲେ, “ଅବଶ୍ୟ ତାହା ସତ୍ୟ. ମୋ ହାତରେ ଧନୁଶର ଥିଲେ ମୋତେ ଜିଣିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଏ ଯୁଦ୍ଧରେ କେହି ନାହିଁ ।" ଏ କଥାରୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିର କିଛି ଇସାରା ପାଇଲେ । ସେ ପଚାରିଲେ, "ସବୁବେଳେ ତ ଆପଣ ଧନୁଶର ଧରିଥାନ୍ତି, କେତେବେଳେ ହାତରୁ ଛାଡ ହେବାର ତ ମୁଁ ଦେଖିନାହିଁ ? ଦ୍ରୋଣ କହିଲେ, “ସ୍ନାନ ଓ ଭୋଜନ ବେଳେ ମୋ ହାତରେ ଧନୁଶର ନ ଥାଏ । ପୁନଶ୍ଚ ଯଦି ମୁଁ କେବେ ମୋର ଏକମାତ୍ର ପୁତ୍ରର ମୃତ୍ୟୁ ସମ୍ବାଦ ଶୁଣିବି, ତେବେ ମୁଁ ଶସ୍ତ୍ର ତ୍ୟାଗ କରିଦେବି । ଦ୍ରୋଣଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ରହସ୍ୟ ଉଣା ଅଧିକେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଜାଣିଲେ । ତତ୍ପରେ ସେ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଭେଟି ଅଗ୍ରଜ ବୋଲି ସମ୍ମାନ ଦେଲେ ଓ ସାଦର ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରି କହିଲେ, "ଆପଣ ଆମ୍ଭ ପକ୍ଷର ନାୟକ ହୁଅନ୍ତୁ ଆମ୍ଭେ ପଞ୍ଚଭ୍ରାତା ଆପଣଙ୍କ ଆଦେଶ ମାନି ଚଳିବୁଁ ।" କର୍ଣ୍ଣ ସାନଭାଇକୁ କଲ୍ୟାଣ କଲେ ଓ କହିଲେ, "ଏବେ ଏ ସବୁ କଥାର କିଛି ଅର୍ଥ ନାହିଁ ଯୁଧିଷ୍ଠିର । ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନକୁ ଏ ସମୟରେ ଛାଡ଼ିଯିବା ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁନାହିଁ । ହୁଏ ତ ମରଣ ହେବ ଏହି କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରେ । ମିତ୍ରଦ୍ରୋହ,କୃତଘ୍ନତା କର୍ଣ୍ଣ ପକ୍ଷେ ଅସମ୍ଭବ ପ୍ରାଣ ଥିବାଯାଏଁ । ଯାଅ ଧର୍ମସୁତ, ଅବଶ୍ୟ ପାଳିବି ମୁହିଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ମୋ କରିଛି ଯା ଜନନୀଙ୍କ ପାଶେ, ଅର୍ଜୁନ ବ୍ୟତୀତ ତୁମ୍ଭେ ଚତୁଷ୍ଟୟ କର୍ଣ୍ଣ ହସ୍ତେ ନୋହିବ ନିହତ ।" ୟା ମଧ୍ୟରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଆସି ପହଞ୍ଚି ସାରିଥିଲେ । ଯୁଧିଷ୍ଠିର ତାଙ୍କ ଚରଣ ସ୍ପର୍ଶ କରି ପଦରଜ ମସ୍ତକରେ ଲଗାଇଲେ । ସଞ୍ଜୟ ସୂଚନା ଦେଲେ, "ମହାରାଜ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛନ୍ତି ।" ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଚିରଞ୍ଜୀବୀ ହୁଅ ବୋଲି ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ । ଯୁଧିଷ୍ଠିର ତାଙ୍କ ନିକଟରେ ନିଜର ଦାବୀ ଉପସ୍ଥାପିତ କଲେ । କହିଲେ, "ପିତା, ଆପଣଙ୍କୁ କୌଣସି ଦିନ ମୁଁ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଠାରୁ ଭିନ୍ନ କରି ଦେଖିନାହିଁ । ଆପଣଙ୍କୁ ମୁଁ ମାତ୍ର କେତୋଟି ପଡ଼ା ମାଗୁଛି ଭାଇମାନଙ୍କୁ ନେଇ ରହିବା ପାଇଁ । ଏତେବଡ ଏକ ଯୁଦ୍ଧ ଓ ତାର ଭୟଙ୍କର ପରିଣତି ଚିନ୍ତା କରି ମୁଁ ଶେଷ ଥର ପାଇଁ ଆସିଛି ,ପାଞ୍ଚଟି ପଡ଼ା ଦେବା ପାଇଁ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନକୁ କହନ୍ତୁ ।” ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନକୁ କହିଲେ, "ଅନ୍ତତଃ ସେମାନଙ୍କୁ ଖଣ୍ଡିଏ ପଡ଼ା ଦେବାପାଇଁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି । ମୋ କଥା ମାନି ସେତିକି ଦେଇ ସନ୍ଧି କରିନିଅ । “ଏହା ଶୁଣି ବୋଲେ ରାଗେ ମାନଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ , ବିନା ଯୁଦ୍ଧେ ନ ଦେବି ମୁଁ ସୂଚୀମୁନେ କ୍ଷିତି ।" ଏହାଶୁଣି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ବିଷାଦିତ ହେଲେ. ସଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଘେନି ହସ୍ତିନାକୁ ଲେଉଟିଲେ “ ।
କ୍ରମଶଃ......
No comments:
Post a Comment