ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ," ଭଲ ହେଲା. ଏମିତିରେ ଆମର ଅଧା ବିପଦ କଟିଗଲା । " ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଛାଡି ଅନ୍ୟ ଯେଉଁ ଉପସେନାପତିମାନଙ୍କୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଶାଢ଼ୀ ବାନ୍ଧି, ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧାଇ ନିଯୁକ୍ତି ଦେଲେ ସେମାନେ ହେଲେ, ବିରାଟ, ଦ୍ରୁପଦ ଓ ଛଅ ଜଣ ରାଜପୁତ୍ର, ଅଭିମନ୍ୟୁ, ଦ୍ରୁପଦ ନନ୍ଦନ ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ ଓ ଶିଖଣ୍ଡୀ, ବିରାଟ ରାଜକୁମାର ଶଙ୍ଖ, ଶ୍ୱେତ ଓ ଉତ୍ତର । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜ ହସ୍ତରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଯୋଦ୍ଧା ବେଶରେ ସଜ୍ଜିତ କଲେ. ନିଜେ ସାରଥୀ ରୂପରେ ସଜ୍ଜିତ ହୋଇ ନନ୍ଦୀଘୋଷକୁ ନାନା ଅଳଙ୍କାରରେ ମଣ୍ଡଣି କଲେ । ହନୁମାନଙ୍କୁ ଧ୍ୱଜରେ ଆରୂଢ ହେବାକୁ କହିବାରୁ ସେ ଟିକିଏ ଇତସ୍ତତଃ ହେଲେ । ସେ ଭାବିଲେ, ଲଙ୍କାକୁ ବନ୍ଧା ହୋଇଥିବା ସେତୁରେ ମୁଁ ଚଢିବା କ୍ଷଣି ସେ ବନ୍ଧ ପୂର୍ବରୁ ପଶ୍ଚିମକୁ ଢଳିଗଲା । ନିଜେ ପ୍ରଭୁ ମୋତେ କାୟା ସଙ୍କୁଚିତ କରିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଇଥିଲେ, ଭୁଲିଗଲେଣି ବୋଧ ହୁଏ । ଏ ରଥ ମୋ ଭାରା କଣ ସମ୍ଭାଳି ପାରିବ ? ହନୁମାନଙ୍କ ମନର ଭାବନା ଜାଣି ପାରିଲେ. ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି ନନ୍ଦୀଘୋଷର ସ୍ତମ୍ଭମାନଙ୍କରେ ଅବସ୍ଥାନ କରିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ । ଆବର୍ତ୍ତକ, ସଂବର୍ତ୍ତକ, ଦ୍ରୋଣ ଓ ପୁଷ୍କର ନାମକ ଚାରିମେଘଙ୍କୁ ରଥର ଉପରିଭାଗରେ ରହି ହନୁମନ୍ତଙ୍କ ଭାରା ସମ୍ଭାଳିବାକୁ କହିଲେ । "ଦିଗପାଳମାନେ ରଥ ଆବୋରିଲେ ଯହୁଁ ,ବିଚାରିଲେ ହନୁ ଭାରା କି କରିବ ଆଉ," ବିଶ୍ଵରୂପ ଧରି ହନୁମାନ ନନ୍ଦିଘୋଷ ଆରୋହଣ କରିଲେ, ସେ ରଥ ପାତାଳକୁ ଦବିଲା । ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ରଥ ଟେକି ଧରିବାକୁ କହିଲାରୁ ସେ ହନୁମାନଙ୍କ ସହ ମେରୁ ତୁଲ୍ୟ ଭାରି ନନ୍ଦୀଘୋଷକୁ ଫୁଲ ଭଳି ଟେକି ଦେଲେ । ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମାୟା ! ହନୁମାନ ସେ ମାୟା ବୁଝିବେ ବା କେମିତି ? ରଥରୁ ଓହ୍ଲାଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କ୍ଷମା ମାଗିଲେ । ନିଜେ ଶାନ୍ତ ହୋଇ କଳେବରକୁ କ୍ଷୁଦ୍ର କରି ଧ୍ଵଜାରେ ଅବସ୍ଥାନ କଲେ । କାଳଜୟୀ ଯେଉଁ ଅଶ୍ୱ ଚତୁଷ୍ଟୟଙ୍କୁ ନନ୍ଦୀଘୋଷ ଟାଣିବାକୁ କେଶବ ସ୍ମରଣ କଲେ, ସେମାନେ ହେଲେ, ଶଙ୍ଖ ,ଶ୍ୱେତ, ଗୋକ୍ଷୀର ଓ କାମପାଳ । ସୁଦେବ ନାମକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଡାକି କୌରବ ପକ୍ଷ ଅନୁକୂଳ ଲଗ୍ନ ସ୍ଥିର କଲେ । ଶୁଭ ଲଗ୍ନ ଓ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଣ୍ଡବମାନେ ମଧ୍ୟ ପୁରୋହିତ ଧୌମ୍ୟଙ୍କ ଉପଦେଶରେ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କଲେ । ଭାନୁମତୀ ହସ୍ତରେ ଅର୍ଘ୍ୟଥାଳି ଧରି ମାନଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ବନ୍ଦାଇବାକୁ ଆସିଲେ । ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଅଶ୍ରୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା । ସେ ସେହି ଅଶ୍ରୁକୁ ଲୁଚାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ । ଯୁଦ୍ଧର ପରିଣତି ବିଷୟରେ ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସମୟ ତାଙ୍କୁ ବାଧ୍ୟ କରୁଥିଲା ,ହସ୍ତିନା ମହିଷୀର ଭୂମିକା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରେରିତ କରୁଥିଲା, ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ବିଜୟ ଟୀକା ଲଗାଇ ତାଙ୍କ ମନରେ ସାହସ ଭରିଦେବା ପାଇଁ । ତେଣୁ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ କ୍ଷୀଣ ଏକ ହାସ୍ୟରେଖା ସହ ସେ ବନ୍ଦନା କରି ତାଙ୍କ ମସ୍ତକରେ ଦେବୀଙ୍କ ପୂଜାରୁ ଆସିଥିବା ପୁଷ୍ପ ବର୍ଷଣ କଲେ । ତେଣେ ପାଣ୍ଡବ ଶିବିରରେ ଅର୍ଘ୍ୟଥାଳି ଧରି ଦ୍ରୌପଦୀ ଆସିଲେ । ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ବନ୍ଦାଇ ସାରି ଗଲେ କୃଷ୍ଣାର୍ଜୁନଙ୍କୁ ବନ୍ଦାଇବା ପାଇଁ ।ତାଙ୍କ ନୟନ ଯୁଗଳ ମଧ୍ୟ ଲୋତକାପ୍ଳୁତ ଥିଲା । ଉନ୍ମୁକ୍ତ ଆଜାନୁଲମ୍ବିତ କେଶଗୁଚ୍ଛ ଦେଖି କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ସଖି, ଶୁଭ ଅନୁକୂଳ ବେଳେ ଅନ୍ତତଃ ତୁମେ ଏ କେଶ ମୁକୁଳା କରି ଆସିବାର ନ ଥିଲା ।" କୃଷ୍ଣାଙ୍କର ଲୋତକ ଉଛୁଳି ଉଛୁଳି ବହିବାରେ ଲାଗିଲା ।"ପୁନଃ ପୁନଃ ନାରାୟଣ ପୁଚ୍ଛନ୍ତି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ, ପ୍ରତିଉତ୍ତର ନପାରନ୍ତି ଦେଇ ସେ କ୍ରୋଧରେ ।" ଅଧର ଦ୍ୱୟକୁ ଚାପି ଧରି ସେ ନୀରବରେ ପଛକୁ ଘୁଞ୍ଚିଗଲେ, ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ହସ୍ତରେ ଅର୍ଘ୍ୟଥାଳି ଦେଇ Ι ସୁଭଦ୍ରା ବନ୍ଦନା କରିବା ପରେ ପାଞ୍ଚାଳୀ କହିଲେ, " ମୁଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛି ,ମା ଦୁର୍ଗା ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନ ବିନାଶ କରନ୍ତୁ । ଆପଣମାନଙ୍କର ଯାତ୍ରା ସଫଳ ହେଉ । କିନ୍ତୁ ଏ ମୁକ୍ତ କେଶ ଏଇମିତି ମୁକୁଳା ରହିବ କେଶବ "କେଶ ବାନ୍ଧିବାକୁ ପ୍ରଭୁ କିମ୍ପା କହ ମୋତେ,ଏ ପ୍ରାଣେ କି ଆଶା, ଦୁଃଶା ଥିବା ପରିଯନ୍ତେ ?" ଯାଜ୍ଞସେନୀର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଯେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୂରଣ ନ ହୋଇଛି ସେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୌଣସି ବିଧି ବିଧାନ ଆଳରେ ମଧ୍ୟ ବେଣୀ ବନ୍ଧନ ହେବ ନାହିଁ । "
କ୍ରମଶଃ........
No comments:
Post a Comment